علائم و اقدامات مناسب در مقاومت به انسولین

مقاومت به انسولین

 

علائم و اقدامات مناسب در مقاومت به انسولین

 

علائم مقاومت به انسولین:

مقاومت به انسولین به طور بالینی به عنوان عدم توانایی مقادیر شناخته شده انسولین برون زا و درون زا برای افزایش مصرف گلوکز و کاربرد آن در افراد همچون افراد طبیعی و سالم  تعریف می شود.به عبارت دیگر زمانی که به انسولین مقاومت دارید، بدن شما توانایی کافی برای پاسخ و استفاده از انسولینی که تولید می کند را  ندارد.

 

عضلات، سلول های چربی و کبد  نمی توانند به درستی به انسولین پاسخ دهند و به همین خاطر قادر نیستند به آسانی گلوکز را از جریان خون جذب نمایند. افرادی که با مقاومت به انسولین دست و پنجه نرم می کنند به سطح بالایی از انسولین برای کمک به ورود گلوکز به سلول ها نیاز دارند. زمانی که سلول های بتای پانکراس نتوانند با تقاضای موجود برای انسولین کنار بیایند، گلوکز اضافی در خون تجمع پیدا می کند و همین امر به اختلالاتی همچون پیش دیابت و دیابت نوع ۲ منجر شود.

 

مقاومت به انسولین معمولا هیچ نشانه ای ندارد و افراد می توانند سال ها بدون اینکه خودشان بدانند با چنین شرایطی دست و پنجه نرم کنند. یکی از نشانه های مقاومت به انسولین حاد، آکانتوز نیگریکانس است. آکانتوز نیگریکانس شرایط پوستی است که باعث ایجاد تکه های سیاه رنگ بر روی رنگ، آرنج، زانو،زیر بغل و بند انگشتان می شود.

 

مقاومت به انسولین

 

 

تست انسولین به همراه تست گلوکز و تست سی پپتید نیز ممکن است تجویز شود. سطح انسولین را می توان زمانی که تست تحمل گلوکز به منظور ارزیابی مقاومت به انسولین گرفته می شود، سنجید. افرادی که نشانه های هیپوگلیسمی را تجربه می کنند معمولا سطح انسولین خود را بررسی کرده اند. نشانه های هیپوگلیسمی در برگیرنده تعریق، تپش قلب، تاری دید، سرگیجه، غش کردن، سردردگمی و گرسنگی است. این شرایط زمانی رخ می دهد که سطح گلوکز خون کمتر از ۷۰ میلی گرم به ازای هر دسی لیتر است.

 

بالا یا پایین بودن بیش از حد سطح انسولین می تواند مشکل ساز باشد. اگر سطح انسولین بسیار پایین باشد، کبد شروع به تولید گلوکز می کند و مقادیر زیادی از آن را وارد خون می نماید. افرادی که سطح انسولین پایین دارند ممکن است دیابت نوع ۱ داشته باشند. سطح انسولین بالا، نشانه ای از مقاومت به انسولین و پیش دیابت است و انسولین زیاد باعث افزایش وزن و التهاب می شود. گزینه های مختلفی در مورد سطح انسولین ناشتای ایده آل وجود دارد اما محققان پیشنهاد می کنند این مقدار بهتر است زیر ۵ میکرو واحد به ازای هر میلی لیتر باشد. مردان و زنانی که سطح انسولین ناشتای بالایی دارند ممکن است بیشتر از سایرین در معرض خطر  ابتلا به پیش دیابت و دیابت باشند. مقاومت به انسولین به چاقی، پرفشاری خون و سطح بالای چربی در خون مرتبط است. با گذشت زمان، این شرایط بدتر می شود و سلول های بتای پانکراس( لوزالمعده) که انسولین تولید می کنند شروع به نابودی می کنند.

 

به تدریج پانکراس دیگر نمی تواند انسولین کافی برای غلبه بر  مقاومت سلول ها تولید کند و همین امر باعث افزایش سطح گلوکز خون و دیابت نوع ۲ می شود.

 

 

اقدامات احتیاطی در مورد مقاومت به انسولین:

همه ما به خوبی می دانیم که تحقیقات، علل اولیه مقاومت به انسولین را اضافه وزن می دانند. به همین خاطر بررسی کالری مصرفی و دنبال کردن رژیم غذایی مرتبط با مقاومت به انسولین می تواند به شما در تنظیم سطح انسولین کمک کند. به خاطر داشته باشید که هر رژیم غذایی نمی تواند برای همه افراد مناسب باشد. این راهنمایی ها و تجریبات را به خاطر بسپارید و سعی کنید از مواد غذایی با فیبر بالا، پروتئین های کم چرب و چربی های سالم استفاده کنید. اگر در حال حاضر با این رژیم غذایی مشکل دارید یا نمی توانید رژیم مناسب برای خودتان را بیابید بهتر است با یک پزشک یا متخصص تغذیه مشورت کنید.

 

 

جدیدترین پست های پرستار ایرانی را در ایمیل خود دریافت کنید

با عضویت در خبرنامه میتوانید زودتر از همه از اخبار و مقالات تخصصی جدید مطلع شوید. تنها کافیست آدرس ایمیل خود را وارد کنید.

درباره نویسنده

دانیال

بایگانی نوشته های من

موسس وب سایت پرستاری ایرانیان هستم و دانشجو کارشناس ارشد پرستاری , 7 سال هست که تجربه وبمستری دارم.امیدوارم بتونم کمکی به جامعه پرستاری بکنم.

دیدگاه ها

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 − 2 =