صرع پایدار و تدابیر پرستاری آن

 

 

صرع پایدار

وضعیت صرعی یا صرع پایدار (فعالیت تشنجی حاد و نیز طولانی مدت) درواقع بروز یک سری تشنجات عمومی است که در آن هوشیاری بیمار در فاصله بین حملات به طور کامل بهبود نمی یابد.

این اصطلاح تعمیم یافته شامل کلیه حملات تشنجی مداوم بالینی یا الکتریکی که در حدود ۳۰ دقیقه به طول می انجامد نیز می شود.حتی اگر اختلالی در سطح هوشیاری پدید نیاید،این وضعیت نوعی اورژانس پزشکی در نظر گرفته می شود که از اهمیت خاصی بر خوردار است.

 

 

صرع پایدار،اثرات فزاینده ای را به وجود می آورد.انقباضات شدید عضلانی،سبب افزایش یافتن نیاز های متابولیکی می شوند؛همچنین در فعالیت های تنفسی نیز تاثیر می گذارند.در مرحله اوج هر حمله که سبب احتقان عروقی و کاهش اکسیژن در مغز می شود،ممکن است فرد دچار ایست تنفسی گردد.

تکرار دوره های کمبود اکسیژن و ورم مغزی،می تواند منجر به صدمات غیر قابل برگشت و کشنده مغزی شود.عواملی که می توانند بروز صرع پایدار را سرعت ببخشند،عبارتند از :قطع داروی ضد تشنج،تب و عفونت های همزمان.

 

 

تدابیر پزشکی در صرع پایدار

 

 

– هدف از درمان توقف هرچه سریعترحملات،اطمینان از وضعیت مناسب اکسیژن رسانی به مغز و نگهداری بیمار در وضعیت بدون تشنج می باشد.

 

– باید به برقراری راه هوایی و اکسیژن رسانی درحدکافی،اقدام نمود.اگر بیمار فاقد هوشیاری و پاسخ دهی بوده،درآن صورت بایدازیک لوله داخلی نایی کاف دار برای وی استفاده کرد.برای متوق کردن سریع حملات تشنجی،باید دیازپام(والیوم)، لورازپام (آتیوان) یا  فنی توئین (سربیکس) را به آرامی و به صورت داخل وریدی،به بدن بیمار تزریق کرد.

 

– به منظورایجادوضعیت بدون تشنج ازداروهای دیگر (نظیرفنی توئین،فنوباربیتال) درمراحل بعدی استفاده می کنند.

 

– باید مسیری داخل وریدی ایجاد نمود وبرای کنترل الکترولیت ها،گلوکز و نیز سطح فنی توئین سرم اقدام به گرفتن نمونه ی خون کرد.برای تشخیص ماهیت و نوع فعالیت تشنجی ، پایش (EEG) می تواند سود مند واقع شود.

 

– علایم حیاتی وعلایم عصبی به طور مداوم تحت کنترل قرار می گیرند.در صورتی که تشنج به علت هایپوگلیسمی ایجاد شده باشد باید دکستروز را به صورت داخل وریدی به مصرف بیمار رساند.

 

– اگر درمان های اولیه موفقیت آمیز نبودند،از بیهوشی عمومی همراه با باربیتورات (با اثر کوتاه مدت) میتوان استفاده کرد.

 

– غلظت سرمی داروی ضد تشنج را باید اندازه گیری کرد،چون سطح پایین دارو نشان دهنده ی آن است که بیمار دارو را مصرف نکرده یا دوز مصرف شده دارو خیلی پایین بوده است.

 

– درگیر شدن قلب و دپرسیون تنفسی ممکن است شدیدبوده و زندگی فرد را تهدید نماید.همچنین احتمال بروز ورم مغزی بعد از وقوع تشنج نیز وجود دارد.

 

 

تدابیر پرستاری در صرع پایدار

 

 

۱- پرستار باید بررسی و شناخت مداوم وهمچنین مراقبت از عملکرد های قلبی وتنفسی را آغاز نماید،چون خطر بروز دپرسیون دیر رس تنفسی و فشار خون که ناشی از مصرف آرام بخش ها و دارو های ضد تشنج جهت متوقف کردن حملات تشنجی می باشد،وجوددارد.

 

۲- بررسی و شناخت پرستاری همچنین شامل پایش و ثبت کردن فعالیت های تشنجی و واکنش بیمار می باشد.

 

۳- در صورت امکان،بیمار در حالت خوابیده به پهلو قرار می گیرد تا به تخلیه ی ترشحات حلقی کمک شود.

 

۴- به دلیل خطر بروز آسپیراسیون،دستگاه ساکشن باید در دسترس قرار داشته باشد.

 

۵- از مسیر وریدی به دقت مراقبت می شود چون ممکن است که در خلال بروز تشنج از جا کنده شود.

 

۶- فردی که برای مدت طولانی از داروهای ضدتشنج استفاده کرده است،به نحو چشمگیری در معرض خطرشکستگی ناشی از بیماری های استخوانی (پوکی استخوان،نرمی استخوان و هیپرپاراتیروئیدیسم) که از جمله عوارض جانبی درمان با دارو محسوب می گرددقرار دارد.

 

۷- لذا در حین بروز تشنج با اعمال اقدامات احتیاطی و مراقبت دقیق از بیمار،او را در برابر آسیب دیدگی حفاظت می کنند.

 

۸- هیچ تلاشی نباید برای مهار کردن یا کنترل حرکات بیمار صورت گیرد.

 

۹- بیمار دچار تشنج ممکن است که به صورت ناخواسته سبب آسیب افراد نزدیک خود شود،لذا پرستاران باید از خود محافظت نمایند.

 

 

 

جدیدترین پست های پرستار ایرانی را در ایمیل خود دریافت کنید

با عضویت در خبرنامه میتوانید زودتر از همه از اخبار و مقالات تخصصی جدید مطلع شوید. تنها کافیست آدرس ایمیل خود را وارد کنید.

درباره نویسنده

دانیال

بایگانی نوشته های من

موسس وب سایت پرستاری ایرانیان هستم و کارشناس پرستاری , 7 سال هست که تجربه وبمستری دارم.امیدوارم بتونم کمکی به جامعه پرستاری بکنم.

دیدگاه ها

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد

اطلاع از
avatar
wpDiscuz