داروی آمیودارون Amiodarone

 

شکل دارویی:

Injection:150mg/3ml

 Tablet:200mg

 

موارد مصرف:

آمیودارون از راه خوراکی فقط در درمان تاکی کاردی بطنی گه گیر و غیر پایدار از نظر همودینامیکی و فیبریلاسیون بطنی گه گیر زمانی که سایر داروها موثر نمی باشد مصرف می شود. این دارو از راه تزریق جهت تخفیف و پیشگیری از آریتمی فوق بطنی گه گیر که به سایر داروها پاسخ نمی دهد، بویژه هنگامی که همراه سندرم ولف پارکینسون وایت (W.p.W) باشد. از جمله فیبریلاسیون دهلیزی، فلوتر دهلیزی ، تاکی کاردی دهلیزی نابجا و تاکی کاردی فوق بطنی مصرف می شود.

 

مکانیسم اثر:

آمیودارون با اثر مستقیم بربافتها، بدون تاثیر بارز بر پتانسیل غشاء، طول مدت پتانسیل عمل و دوره تحریک‏ ناپذیری را در تمام بافتهای قلب طولانی میکند. همچین در بیماران مبتلا به سندرم w-p-w، تحریک ‏پذیری بافت مسیر فرعی را طولانی کرده و سرعت هدایت را در این بافتها کند میکند.

فارماکوکنیتیک:

جذب آمیودارون از راه خوراکی کند ومتغیراست. حدود ۲۵-۲۰ درصد از راه خوراکی جذب میشود. سرعت دستیابی به غلظت پلاسمایی یکنواخت و درمانی دارو، کند و دفع دارو طولانی است. پیوند دارو با پروتئین بسیار زیاد است. متابولیسم این دارو کبدی است و نیمه عمر آن در مرحله ابتدایی، ۱۰-۲/۵ روز و در مرحله انتهایی ۱۰۷-۲۶ روز است. اثر دارو ۳-۲ روز تا ۳-۲ ماه پس از مصرف شروع می شود وحداکثر غلظت پلاسمایی نیز ۳/۷ ساعت پس از مصرف حاصل میشود. طول مدت اثر متغیر (هفته ها تا ماه ها) است. این دارو از طریق صفرا دفع میگردد.

موارد منع مصرف:

 این دارو در انسداد دهلیزی- بطنی درجه ۲ یا ۳ که از قبل وجود داشته است (بدون ضربان ساز مصنوعی)، حملات برادی کاردی که منجر به سنکوپ میشود (مگر اینکه از ضربان ساز مصنوعی برای کنترل آن استفاده نشود) و عیب عملکرد گره سینوسی مگر اینکه توسط ضربان ساز مصنوعی کنترل نشود و حساسیت شدید به دارو نباید مصرف شود

هشدارها:

۱-آزمون عملکرد کبد و تیروئید در درمان طولانی مدت ضروری است. آمیودارون میتواند سبب بروز اختلال در عملکرد تیروئید شود. بنابراین درطول مصرف آن، هرسه هورمون تیروکسین، تری یدوتیرونین و هورمون محرک تیروتروپین باید اندازه گیری شوند.
۲-درصورت بروز تنگی نفس یا پیشرفت آن وهمچنین بروز سرفه در بیمارانی که آمیودارون مصرف میکنند، احتمال وجود پنومونی باید در نظر گرفته شود.
۳-درموارد زیر باید با احتیاط فراوان مصرف شود:
نارسایی احتقانی قلب، عیب کار کلیه، بیماران سالخورده، برادی کاردی شدید و اختلالات هدایتی قلب، (بویژه بامصرف مقادیر زیاد) و پورفیری.
۴- به علت کندبودن شروع اثر دارو، مشکل بودن تنظیم مقدارمصرف و احتمال بروز عوارض جانبی شدید، درمان با این دارو باید در بیمارستان شروع شود و بیمار حداقل طی دوره مصرف مقدار حمله ای دارو در بیمارستان بستری باشد. مقدار مصرف دارو برای هر بیمار باید جداگانه و براساس نیازهای بیمار، پاسخ بالینی، وجود یا شدت مسمومیت ودر بعضی حالات براساس غلظت پلاسمایی آمیودارون تنظیم شود.
۵-درطول درمان با این دارو، تعیین غلظت سرمی SGOT, SGPT، آلکالین فسفاتاز و ثبت نوار قلبی ضروری است.

 

عوارض جانبی:

 اختلال در بینایی، نوروپاتی و میوپاتی محیطی،برادی کاردی و اختلالات هدایتی قلب، حساسیت به نور و به ندرت تغییرات رنگ پوست، کم کاری تیروئید،پرکاری تیروئید، فیبروز آلوئولیت ریوی، هپاتیت، تهوع، استفراغ، احساس طعم فلزی در دهان، لرزش، کابوس، سرگیجه، سردرد، بی خوابی، افزایش فشار داخل جمجمه، التهاب اپی دیدیم، بی نظمی حرکات عضلانی، بثورات جلدی، التهاب عروق، کاهش پلاکت خون، افزایش زمان پروترومبین، آنافیلاکسی (باتزریق سریع)، اسپاسم برونش و آپنه از عوارض جانبی دارو هستند.

 

تداخل دارویی:

مصرف همزمان آمیودارون با سایر داروهای ضدآریتمی ممکن است خطر بروز تاکی آریتمی را افزایش دهد. آمیودارون غلظت پلاسمایی کینیدین، پروکائین آمید و فنی توئین را افزایش میدهد. ضعف عضله قلب با مصرف همزمان هر داروی ضدآریتمی با آمیودارون مشاهده میشود. اثر انعقادی وارفارین درصورت مصرف همزمان با آمیودارون افزایش می یابد. خطر بروز آریتمی بطنی درصورت مصرف همزمان داروهای ضدافسردگی سه حلقهای و فنوتیازین ها با آمیودارون افزایش می یابد. درصورت مصرف همزمان آمیودارون با داروهای مسدود کننده گیرنده بتا، دیلتیازم و وراپامیل، خطر بروز برادی کاردی، انسداد گره دهلیزی بطنی و ضعف عضله قلب افزایش می یابد. غلظت پلاسمایی دیگوکسین درصورت مصرف همزمان با آمیودارون افزایش می یابد.

 

نکات پرستاری:

۱- دوره درمان باید کامل شود. مصرف دارو حتی در صورت احساس بهبودی باید طبق دستور پزشک ادامه یابد.
۲-طی درمان با دارو و چند ماه پس از قطع مصرف آن، از تابش مستقیم خورشید به پوست باید جلوگیری شود.
۳-درصورت بروز مسمومیت عصبی، حساسیت به نور، تهوع، استفراغ و التهاب اپی دیدیم، کاهش مقدارمصرف و در بعضی موارد، قطع مصرف دارو توصیه میشود.
۴-درصورت فراموش شدن یک نوبت مصرف دارو، از مصرف آن خودداری نموده و درصورتی که بیش از ۲ یا ۳ نوبت دارو مصرف نشود، حتماً باید با پزشک مشورت گردد. از دوبرابر نمودن مقدار دارو باید اجتناب نمود.

 

 

جدیدترین پست های پرستار ایرانی را در ایمیل خود دریافت کنید

با عضویت در خبرنامه میتوانید زودتر از همه از اخبار و مقالات تخصصی جدید مطلع شوید. تنها کافیست آدرس ایمیل خود را وارد کنید.

درباره نویسنده

دانیال

بایگانی نوشته های من

موسس وب سایت پرستاری ایرانیان هستم و کارشناس پرستاری , 7 سال هست که تجربه وبمستری دارم.امیدوارم بتونم کمکی به جامعه پرستاری بکنم.

دیدگاه ها

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد

اطلاع از
avatar
wpDiscuz